Rozwój dziecka obejmuje sporo procesów, które zachodzą jednocześnie i wpływają na codzienne zachowanie, naukę a także sposób reagowania na otoczenie. Jednym z obszarów, na który zwraca się uwagę w trakcie obserwacji rozwoju, jest sposób odbierania i porządkowania informacji docierających z różnych zmysłów. Tyczy się to między innymi dotyku, ruchu, równowagi, wzroku a także słuchu.
Terapia integracji sensorycznej odnosi się właśnie do pracy nad organizowaniem takich bodźców i jest prowadzona w formie należycie dobranych aktywności. W praktyce ważne jest wcześniejsze poznanie indywidualnych trudności dziecka, ponieważ podobne zachowanie może mieć różnorakie przyczyny. Niechęć do określonych faktur, nadmierna wymaganie ruchu czy trudność z utrzymaniem sugestie nie zawsze oznaczają ten sam rodzaj kłopotu.
Podczas zajęć wykorzystywane są różnorodne zadania ruchowe i czynności angażujące zmysły. Mogą pojawiać się elementy wymagające utrzymywania równowagi, zmiany pozycji ciała, planowania ruchu albo reagowania na bodźce o różnym natężeniu. Istotne jest dopasowanie poziomu trudności do aktualnych możliwości dziecka. Zbyt proste zadanie może nie dostarczać informacji potrzebnych do obserwacji określonej reakcji, jednak zbyt wymagające może powodować zniechęcenie lub trudności z wykonaniem polecenia. W praktyce zwraca się więc uwagę nie tylko i wyłącznie na to, czy dziecko wykonało dane ćwiczenie, niemniej jednak także w jaki sposób do niego podeszło. Znaczenie może mieć tempo działania, sposób planowania kolejnych ruchów, reakcja na edycję zadania oraz to, czy dziecko potrzebuje dodatkowych wskazówek.
Ważną częścią pracy jest również obserwacja reakcji na bodźce, które w normalnym środowisku mogą być trudne do uniknięcia. Dziecko może zupełnie inaczej reagować na hałas, dotyk ubrania, ruch, określone zapachy lub bliskość innych osób. Niektóre dzieci poszukują intensywnych doznań ruchowych, podczas gdy inne unikają aktywności wymagających szybkiej zmiany pozycji. Takie zachowania mogą wpływać na zabawę, wykonywanie czynności samoobsługowych czy funkcjonowanie w grupie. Właśnie dlatego podczas oceny nie bierze się pod uwagę jedynie pojedynczej reakcji, lecz jej powtarzalność i występowanie w różnych sytuacjach. Informacje od rodziców i opiekunów mogą mieć tutaj znaczenie, ponieważ zachowanie obserwowane w trakcie zajęć nie za każdym razem wygląda dokładnie tak samo jak w domu, przedszkolu czy szkole.
Efekty poszczególnych aktywności nie powinny być oceniane jedynie na bazie tego, jak dziecko radzi sobie z konkretnym ćwiczeniem. Ważniejsze może być to, czy zmienia się sposób wykonywania codziennych czynności, reagowania na określone sytuacje lub organizowania własnego działania. Należy również pamiętać, że rozwój nie przebiega w jednakowym tempie, a zachowanie dziecka może podmieniać się zależnie od zmęczenia, stresu, otoczenia czy aktualnego samopoczucia. Terapia integracji sensorycznej jest zatem obszarem, w którym obserwacja powinna obejmować zarówno reakcje na poszczególne bodźce, jak i szersze funkcjonowanie dziecka. Samo wykorzystanie określonego ćwiczenia nie przesądza o przyczynie trudności ani o jej charakterze, dlatego interpretowanie zachowania wymaga uwzględnienia całego obrazu rozwoju.
Więcej informacji na podany temat znajdziesz tutaj: terapia integracji sensorycznej łódź.
Informacje na stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpią porady lekarza.
[Publikacja sponsorowana]